Çita'ya

Nafizcan Önder

 

 

Kalplerimizi büyütelim bayan Çita
-ki koşabilelim 16. Saniyesinde bile aşkın.
Korkusuydu göğüs kafesimi parçalayan
Ve nefretim yaradana yaradılışımdan öteye değildi.

Eller sarıldıkça el’di
Bi taksinin arka camında sallanırken kerpeten.
Bundandır ki her veda içimizden hep bi şeyler sökerdi.
Köprü altında ağlama!

Nerde kalmıştık?
Kalplerimiz diyordum bayan Çita evet.
Bi ağaç dikmeli adına,
Meyvesini düşlemeden,
Ve her baharda bir taç hayaliyle
Değil.
Büyütmek onu arşa değene dek.

Kaplumbağalarımızı terbiye etmeyelim biz
Yıldızları alalım göğüs kafesimize.
Sevdirelim onlara kalplerimizi
“Yine de” demesinler..

Bi devrim olacaksa, dilimizden başlamalı,
Kerpeteni unutup Brezilyalılardan “Cafuné” almalı.
Günah değil.
Sonra,
Dans eder kaplumbağalarımız zaten,
Biz güleriz, ağacımız renk verir,
Renkleri taç olurlar belki de sana,
Belki de tövbe eder barışırım o gün yaradılışımla.

Ama o güne dek, sen yine de gülümse bayan Çita.