olan savaşlara karşı barış çığlığı da atmak istedik. Dina adı insanlara yetmiş dilde konuşmayı öğrettiğine inanılan mitolojik bir melekten geliyor. Bize çok uygun geldi, çünkü biz de çok dilli bir orkestrayız. Grubun içinde iki öğretim görevlisi bir müzik öğretmeni ve altı tane müzik bölümü öğrencisi var. Ekşi Sözlük'te birileri bizim için "dokuz mektepli müzisyen kadın" tanımını yapmış. Çok hoş gerçekten.

Peki, bu “Dokuz mektepli müzisyen kadınları” daha yakından tanıyabilir miyiz?

Grubun içerisinde iki öğretim görevlisi var demiştik. Feryal Günal piyano eğitimcisi ama Dina'da lavta çalıyor. Çiğdem Ergun Güvenç keman eğitimcisi ama perküsyon çalıyor ağırlıklı olarak. Bir şarkıda keman ve bir başka şarkıda mandolin çalıyor. Aylanil Çetin flüt çalıyor ve bazı şarkılarda solist vokal. Tuğçe Temir bağlama çalıyor ve solist vokal. Bircan Katırcı solist vokal ve cura çalıyor. Aslıgül Şahiner gitar ve vokal. Cansu Buçuk çello çalıyor. Melis Leman Vural melodika mandolin ve flüt çalıyor Aygül Er keman ve vokal. Elbette hepimiz zaman zaman perküsyon çalıyoruz.

İlk konserinizi 8 Mart gününde zorlu hava şartlarına rağmen vermiştiniz. Bu sanırım Dina’nın karşılaştığı ne ilk ne de son zorluktu. “Yolculuğunuzda” başka ne gibi zorluklarla karşılaştınız, bizlerle paylaşmak ister misiniz?

Pek çok zorlukla karşılaştık ve öyle görünüyor ki zorluklar devam edecek. İlk çalışmalara başladığımızda

Dokuz kadının dayanışmasıyla kurulmuş ve ilerleyen bir ekipsiniz. Kişisel hayatlarınız bi anda böylesine yoğun bir programa uyum sağlayabildi mi, sizleri nasıl etkiledi?

Elbette günlük hayatımızın büyük kısmı Dina ile geçiyor. Çok sık prova yapıyoruz. Haftada üç gün mutlaka çalışıyoruz. Konser öncesinde her gün. Prova yoksa bile illaki bir işimiz oluyor. Ama bundan şikâyetçi değiliz. Hatta öyle ki

provadan çıkıp evlere dağılıp akşam bir mesajlaşma trafiği başlıyor. Bazen çıkıp tekrar buluşuyoruz. Sohbet etmek için. Hepimize iyi geliyor Dina.

çözemediği sırım ben özgür olanım, ben sizin boğazınıza takılan kılçığım diyor. Zaman zaman gözlerimiz yaşarıyor bu şarkıyı çalarken. Jovano var mesela. O da anonim bir Makedon şarkısı. Hıristiyan bir delikanlının Müslüman bir kıza aşkını anlatıyor. Kavuşamıyorlar din farkı yüzünden.

Siz tüm dillere kulak vermiş değerli bir grup olarak, şarkı seçimindeki görev paylaşımlarını yaparken bu dile daha yatkın olan kişileri mi solist olarak belirliyorsunuz? Bunun da ötesinde bir diğer merak ettiğim konu grup içerisinde görev paylaşımlarını nasıl yapıyorsunuz? Örneğin sizi hem keman çalarken hem de perküsyonda görebiliyoruz bunun sebebi nedir?

Şarkı seçimlerini genellikle birlikte yapıyoruz. Çok çok dinleyip araştırıyoruz. Anlamlarına ve sözlerine ulaşmaya çalışıyoruz. Seçtiğimiz şarkı hangimizin ses rengi ve ses sınırlarına uygunsa o şarkının solist vokalini belirlemiş oluyoruz. Sonra telaffuz için o dili bilen birilerine ulaşmaya çalışıp yardım alıyoruz. Seçilen şarkıya en uygun çalgılarla icra etmeye uğraşıyoruz. Bu nedenle bir kişi tek bir çalgı çalmıyor. Ağırlıklı çalgılarımız var hepimizin ama gerekiyorsa düzenlememize göre değiştiriyoruz çalgıları. Bu nedenle perküsyon çalan biri mandoline geçebiliyor. Ya da bağlamayı bırakıp blok flüt çalınabiliyor. Zaten neredeyse hepimizin eline küçük perküsyon çalgıları değiyor program boyunca.

Bi mücadelenin içinde olmak, tüm baskılara sanatla cevap vermek derdinde olmak elbette dışarıdan bakıldığında da fazlasıyla özel ve bi o kadar da önemli bir şey. Peki,