Hayat devam ediyor. Düşünmek de öyle. Konuşmaksa kısmen. Konuşmak istemiyorum. Yazamadığım zamanlara dair söyleyeceklerim yazabildiğim zamanlardan daha fazla. Bir an’ı anlatmam gerekseydi bu hangisi olurdu? Bir şeyler anlatmak istemiyorum. Anılar her yere işliyor. Eşyalar derinleşiyor, insan içlerinde boğuluyor.
Son zamanlarda dışarıda fazla vakit geçirdim. İnsanlar konuşur, sokaklar konuşur, hayat konuşur – bazen-. Konuşmak istemiyorum. Gitmek tekdüze ve sıradan bir yol olsaydı, gene bu kadar çekici olmayı başarabilir miydi? Ben başaramazdım, saçlarım olmasaydı. Acaba hayat, saçları beyazlamaya başlamış bir kadının karşısında da bu kadar dik durabilir mi? Ben duramam. Yirmi bir yaşındayım. Hayat bir kulağımdan girip ötekinden çıkıyor. Ve insanlar ölüyor. Bazıları için hayat geceleri başlıyor. Ben de onu dinliyorum. Demirler soğuk, ağustos böcekleri ağaçlarla konuşuyor. Daha fazlasını istiyorum. Gökyüzüne bakıyorum, tek bir yıldız bile yok. Yıldızlı gecelerin özlemi aldığım nefesle içime işliyor. Cümleler havaya karışmak konusunda dumanlardan daha hızlı. Geceden de karanlık odada göz gezdiriyorum. Hayalet karakterler bir görünüp, bir kayboluyor. Peşlerinden koşacak gücüm yok. Neyim varsa alıp götürmüş. Öznesiz cümleler. Rüzgarlar. Ölümler.
Neden burada olduğumu bilseydim, her şey daha kolay olabilirdi. Anlamlandırmak zor, anlamlandırmak kimi zaman kendisiyle çelişkili. Küçük devler, büyük cüceler düşlüyorum. Neden burada olduklarını bilseler, hiçbir şey değişmezdi. Güneş doğana kadar. Vaktim var. Kendim olabilmek için. Var olabilmek için aynaya kendini göstermek zorundasın. Kırdığım aynalar boyumu aşıyor. Hiçbir zaman yeterli değil. Hiçbir zaman. Aklım işin içinden çıkamıyor. Şeytan yalnız gecelerde ortalığa çıkmaya bayılıyor. Konuşamayanların varlığı derin kayıplarda yatıyor. Sadece izliyoruz. Göremiyoruz ama vazgeçmiyoruz. Yorgunluk bizi bırakmıyor, boğmuyor, usulca tutsak ediyor. Bıraksın istemiyoruz. Yaz yağmurları yeniden doğuşlardan çok uzaklara yağıyor. Yalnız gecelerde insan kaybolmaya bayılıyor. Nerede gittiğimin, nerede olduğumun önemi bir anda kayboluyor. Düşünüyorum. Düşünmek istemiyorum. Düşünceler konuşur. Konuşur. Konuşmak istemiyorum. Düşünüyorum. Neden burada olduğumu hiçbir zaman bilemeyeceğim.
Aradığın şey düştüğün zaman omuzlarından tutup seni kaldıracak bir el olabilir.