bi’ sigara fazladan yakıcam şimdi
bırakıcam onu
yansın kendi kendine!
kendi kendine yanmayan var mıdır?
saçmalık..
“kendi kendini yakmayan çakmaklar var ama!”
biliyorum.
ben çakmak değilim..
ben sadece çıkmazdayım..!
“yolun tamı tamına, tam ortasına dikilmiş, yanıp sönen bi lambayım..”
yalnızım
tütüyorum
“sessizlik bile beni kabullenemiyor!”
arada bir de sokak tabelalarını çalıyorum,
sonra;
sokaklarda beni istemiyor..
gökyüzüne bakıyorum bazen,
tükürüyorum bir de ona;
oda, dönüp dolaşıp yer yüzünde kafama düşüyor..
bunun üzerine;
dün bi ressam arkadaşımla görüştüm
ona bi çakmak olmak istediğimi
ve
bunun için bana yardımcı olmasını istediğimi söyledim!
bana “seni resmedebilirim” dedi
“bunun üzerinden yola çıkarız”
bugün kendisine ulaşmaya çalıştığımda;
ellerinin yandığını ve artık resim yapamayacağını öğrendim
yastalardı;
bi yakını artık kimseyle görüşmek istemediğini de ekledi.
saçmalık!
korkmamıştım.!
geriye dönüp bakmıştım..!
çakmak olmak istemediğimde;
yalnızlık; kapının arasından beni izliyordu.
tütmüyordum buram buram,
“gürültü olmuştum;
sessizlik bana aşık!”
toparladım tüm tabelaları, geri verdim sokaklara
bakamadım gökyüzüne
olamamış bi yeryüzü ile
neyse
“bak bunlar saçmalık, ben sakin kalmalıyım”