asansöre eşlik eden bir garip caz
bir iniyor bir çıkıyoruz
gruptaki saksafoncu gibi
ağlıyoruz ama keyif veriyoruz
koşuyoruz da birden ne durduracak bilmeden
saksafon mu saksafoncu mu ağlayan
sarılıyoruz da sonra
olumsuz cümle oluşturan bütün kelimeleri siliyoruz dilden
seviniyoruz, gülüyoruz
gülüyoruz, inanması güç
artık kimse üzgün değil
insan anlatamadığı şeye inanmaz ki
sonra birden seviyoruz
bizi ne öldürecek bilmeden
azrail mi o sevmek mi canımıza kast eden
öğreniyoruz, yaşıyoruz
yaşıyoruz, inanması güç
sevmenin olumsuz cümlelerde olacağına kim inanır ki
biz masumduk, düşünemedik
artık herkes güzel kelimelerle kurulmuş boktan cümlelerde
sonra birden oturduk
içiyoruz ruhun pes edişine, bedenin dayanabildiği kadar
ağlıyoruz ama keyif veriyoruz
evet yine aynı saksafoncu gibi
sonra birden ölmüyoruz
ölmeyi isteyerek yaşıyoruz
ve orada anlıyoruz ki
insan üzülmüyormuş gibi yaşarmış
ne kelimeler bunun sorumlusu
ne de sevdiğimiz o güzel insanlar
sonra birden