türetir. Dolayısıyla keyfiyet nitelik, kalite demek ve her zaman kemmiyet yani mikdar, nicelik ile zıtlık içerisinde bulunur. Arapça pek çok felsefî kavram gibi keyfiyet de 9. yüzyılda, antik felsefe edebiyatı Yunanca ve Süryanice’den Arapça’ya tercüme edilirken icad edilmiş. Aristo’nun Yunanca nasıl anlamına gelen poios’tan türettiği nitelik anlamındaki poiotes kelimesini icad ederkenki düşünme hattı aynen takip edilmiş.

Ahfad

Hafîd, güncel Türkçe imla ile hafit, Arapça torun demek. Çoğulu fikirden efkar, şeriften eşraf gibi ahfad. Şefkat yerine şevkat yazma galatında olduğu gibi tipik bir v-f karıştırması. Tuhaf olansa, bu galatı Tanıl Bora gibi saygın bir aydının yapması (1). Maalesef Tanıl Bora’nın hataları burada da bitmiyor: İbn Sina için Tacik demek Ernst Bloch için belki bir nebze mazur görülebilecek bir yanılgı iken Tanıl Bora’ya düşen en azından bir dip not ile durumu

Muafiyet

Türkçe imlada af, Arapça aslıyla afv silmek, affetmek demek. Belirtme eki geldiğinde afvi demek bilgiçlik satmak için iyi olabilir, derd edilmiyorsa affı demekte de mahzur yok. İstifa ise affını istemek demek; epeyce kibar bir tabir aslında kapıyı çarpıp çıkmak değil. Bunu yapana da müstafi denir, birkaç on yıl öncesine kadar nadir de olsa kullanılırdı. Muaf ise affedilmiş, bağışık. Çok iyi bildiğimiz ve hatta Türkçe kelimelere bile getirdiğimiz -iyet eki (mesela ayrıyet, örneğin variyet) geldiğinde de tabii muafiyet olur. Muhafiyet diye bir şey yok.