Solgun çocuk
Analog şiirler yazsın diye çalmaz babasının atını.
Ben varım, atım var
Yalnızca uyumak istiyorum.
Düşümde dünyanın avuçlarında kırmızı güller görmeyi düşlüyorum.
Bir de uyanıyorum ki, ellerim
Ellerim
Ne kadar da kırmızı.
İnsan neden delirir?
Adını bilmediği bir paslı özlemi vardır,
Parlak çivilerle kanatır,
Kör bıçakla açar derisini
Bu;
Bir çiçek hayalidir.
Ama gerçek şu
Dünyayı çarmıha gerse
Geçmez acısı.
Babam var ve atı
Yalnızca uyumak istiyorum.
Düşümde gökten düşen kar tanelerini avuçlarımda toplamayı
düşlüyorum.
Bir de uyanıyorum ki, ellerim
Ellerim
Ne kadar da küçük.
Karlar düşüyor avuçlarımdan
Beyaza boyanıyor babam.
Babam beni hiç duymuyor
O hiç üşümüyor.
Bu
Atımın hikâyesidir.
Beni çarmıha gerdiler,
O hepsini gördü
İnsan nasıl delirmez?
Ben varım, atım var
Yalnızca uyanmak istiyorum.
B A M! Kan diye Kırmızı bi tül seriliyor içimden yere Kendimi mi vurdum? Atımı mı? Babamı mı?
Kimse bilmiyor.