Değişmeyen tüm parodiler sonunda bir ürperti taşırken
Telsizler ölümü mırıldanıyor sokaklarda
ve gözlerin yaşamı
Beni yüzümdeki yalnızlıktan tanırsın
Çay hafızasını yitirdi avuçlarımda
Macera fırlayacak bir istasyonun sessizliğine
Düşlerim iyileşecek direnen bakışlarınla
Hayatın bir parçası dökülüyor öpüşmelerden
Saçlarınla süz bulanık gülüşlerimi
Seni görse karanlıkta arkadaş olur bütün çiçekler
Ellerim sensizliği tutuyor
Rüzgarı kıran ağaç dallarında
Güneşi unutturur nefesin
Bir tarlaya müptela gelincik ordusu
Uzun bir yaz öznesi yüzün
Bütün bayraklara mavilik doluyor
Karanlığı yıkan gözlerinden
Kendimden biri değilim seni görünce
Bıçak takvimlere indiğinde
Sensiz kaç gün daha oyulacak kabuksuz yarama