kavramsallaştırırken sonraki yıllarda insanlığın mücadele içerisinde olacağı temel bir probleme işaret etmişti. Esasında problem yüz yıllar öncesine dayanıyor ama bu yazının konusu başka. Yaşanmış bunca şeyden sonra hâlâ karşılaştığımız her şeye “’Off 2020 şöyle boktan bir yıl oldu, böyle boktan bir sene oldu.” demenin ne bir anlamı var ne de bir faydası. Yaşadığımız hayat, bireyselliğimizden bağımsız bir modern toplumun getirisi ama bu toplum da bireylerin bir bileşeni, bir sonucu nihayetinde. Dolayısıyla yaşamdan, bir seneden ya da “başımızın etrafında bir rüzgâr gibi dönen” şeylerden üçüncü tekil şahıs gibi bahsedip yakınmaktansa ona olan dahlimizin sorumluluğunu almak, ona güzellikler katmaya çalışmak, katamayacaksak bile katma niyetinde olmak daha güzel bir yöntem gibi görünüyor. Bu sebeple 2020 senesinin sonlarına yaklaştığımız ve bir senenin en güzel dönemlerinden biri sonbahara girdiğimiz bu güzel günlerde; benim hayatıma doğrudan, sizlerin hayatına da eminim ki hiç olmazsa ucundan kıyısından dokunan üç önemli başlığı hayatımdaki anılardan da yola çıkarak anlatmak istiyorum.

İnsanlar bir araya geldiklerinde bir topluluk oluyorlar ama her zaman bir toplum olmuyorlar. Toplum olmak hafıza istiyor; toplumdan ayrıksı olmak dahi, onu oluşturan insanların hafızasından ve özelliklerinden bağımsız olamıyor. Bu hem güzel hem de hüzünlü bir fenomen. Çünkü dünya o kadar hızlı dönüyor ki, toplumların dönüşmesi bölük pörçük izlenmiş filmlere benziyor. Film bir fikir veriyor,

sayfalarında yok olmaya mahkûmdur.) Buna rağmen güzel topraklarımızda şahane, buz gibi bir sabah birasının kıymetini ve lezzetini bilen, onu ayrıca seven gönül insanları da yadsınamayacak kadar vardır. Sabah birasını en keyifle içen, gününe başlarken ya da günün güneşli aydınlık saatlerinde biranın altın sarısını günün ışığına en güzel katan gönül insanlarından biri de sevgili küçük İskender’di.

Tanıyanlar bilir, İskender sabah çok erken uyanırdı. “Şairler sabah ezanını okuyacak müezzinlerden bile erken uyanmalı.” derdi. “Gönül İnsanı”, onu en güzel tanımlayan ifadelerden biri, bilhassa sabah saatlerinde İskender gerçek bir gönül insanıydı. Sabah uyandıktan sonra birasını içer, biranın verdiği o doğal dinginlikle gününe başlardı. Evine gelen misafirlerine muhakkak ki bira ikram ederdi. Sabah birasını çok seven benim için o anlar her zaman anılarımın özel bir köşesinde, kaldırılan kadehin “şerefe”lerinde ve sabah şeriflerinde olmaya devam edecek. Sabah birasıyla başlanan günlerde İskender bazen, zamanında bilhassa sanat camiası içerisinde yaşadığı güzel anıları anlatırdı, bazen aklına aniden takılan bir dostunu anardı, bazen de size hayatınızın durumuyla ilgili nokta atış sorular sorardı. Paylaşılan güzel şeylerde yüzü şairane gülerdi, hüzün dolu şeylerde vakur bakar ve sağlam dururdu. Bu anlarda İskender, televizyondan ya da evdeki müzik çalarından müzik dinlemeyi çok severdi. Yine tanıyanlar bilir, devasa bir film koleksiyonu olduğu gibi hatırı sayılır miktarda da müzik albümü vardı. Türkiye’de bazı şeyler popüler oldu mu onun

insanlarının gözünde Ferdi Özbeğen çok ayrı bir yere sahiptir, bizim neslin çoğu, mutluluk haberlerini bekleyecekleri “Dilek Taşı”nı “Kaybedenler Kulübü”yle tanıdı. Ferdi Özbeğen, ölmeden evvel İskender’le irtibata geçmek istemiş ama o dönemde İskender’in bundan haberi olmamış. Vefat ettikten sonra İskender’e bu söylendiğinde çok üzülmüştü, bana bu hikâyeyi anlattığında onu anmak adına “Dilek Taşı” ve “Büklüm Büklüm” parçalarını dinlemiştik. İskender, şair duyarlılığı çok çok yüksek bir şairdi. Ruhunun bam teline dokunan şeyler tüylerini diken diken ederdi. Yıllardır çok sevdiğim “Dilek Taşı”nı o günden sonra hep İskender’in yüzündeki ifadeyle anımsamışımdır.

Çaldığı her seferde İskender’i anımsadığım bir diğer parçaysa Ferhat Göçer’in “Yıllarım Gitti” parçası. İskender’i erken saatlerde ziyarete gittiğim bir sabahtı. Sabah biralarımızı içiyor ve havadan sudan sohbet ediyorduk. Televizyonda bir müzik kanalı açıktı. O dönemde yeni çıkmış “Yıllarım Gitti” çalmaya başlayınca, İskender konuşmasını durdurarak “Bak bu şarkıyı çok dikkatli dinle, Türkçe Pop falan deme bu seneki en güzel şarkı bu. Harika sözleri var.” demişti. Ben ilk olarak şaka yaptığını düşünmüştüm. Şarkının nakaratı başladığında İskender ayağa kalkarak ve yüzü adeta yepyeni doğan bir güneşi görmüşçesine parlayarak şarkıya eşlik etmeye başlamıştı.

“Gençliğimi geri verseler
Bu kez en çok kendimi severim
…

kapısını. Bodrum’da hava çok sıcaktı ama biralar çoktan soğumuştu. Zamanının büyük çoğunluğunu balkonda geçiriyordu İskender. Gündelik sohbetlerin arasında, “Özer Atik’in albümünü aldım geçen gün, hadi onu dinleyelim.” diyerek balkonunun hemen girişindeki müzik çalara koymuştu Özer Atik’in albümünü. “Çok yumuşak güzel bir söyleyişi var gerçekten.” demişti. Türkiye müzik dinleyicisi Özer Atik’i çok kısıtlı miktarda dinleme fırsatı bulmuş olsa da kendine has yumuşacık sesiyle hepimizin gönlünde ayrı bir yerdedir eminim ki.

Sabah birası zamanlarında sevgili İskender’in pek çok defa “Çok severim o çocukları.” diye bahsettiği Can Bonomo’ya ve başta solisti Birol Namoğlu olmak üzere Gripin grubuna da bir parantez açmak gerek. Can Bonomo, şiir yolculuğunda yolu İskender’le çakışmış değerli genç şairlerden biri. Ayrıca ilk şiir kitabı “Delirmek, Belirmektir”de İskender’in kitap hakkındaki görüşlerine yer verdiğini ve yine kendisinin “Bana Bir Saz Verin” parçasında “Güzelleş be oğlum, şimdilik ölümüne kadar hayattasın” derken İskender’in dizelerine “Can” verdiğini de hatırlatayım.

Sevgili Birol Namoğlu’nun parçalarında “şairane bir duyarlılık” olduğunu söylerdi İskender hep ve kendisinden bahsederken “Edebiyat dostu, çok iyi, sıcak bir insan” derdi ve tüm Gripin’in grup olarak öyle olduğunu söylerdi. Türkçe Pop’un kakofonisi içinden ve keşmekeş havasından sıyrılarak