Dün gece alın yazıma yağmurlar yağdı.
Kara bulutlar andımı dağladı.
Hoyrat rüzgâr kirpiklerime esti.
Mevsimlerden kirpiklerde sonbahardı.
Mevsimlerden sonbaharda da kirpikler üryan.
Mecalim olsa
Topraklarına gözyaşı dökerdim.
Ve seçtiğimiz her sözcüğün gıyabında dua ederdim.
İlahi methiyeler düzerdim boynunun adıyla.
Boynun, Batı’da var olmadı hiç.
Peder öpseydi gözlerini
Her damlana ben doğardım.
Abdestsiz vaftiz edilir,
Topraklarına gözyaşı dökerdim.
Son fetvasında,
Dualarından kan yağıyordu pederin.
Darbenin etekleri havalanırdı
olur olmadık zamanlarda.
Üstelik kalp bir darbe yedi mi fena!
Ana yasası değişirdi ansızın,
daha bir yâr olurdu dokunulmaz kadınlar.
Cesedim yanarken toprağa karışırdı.
Ben topraklarına gözyaşı dökerdim.
Vasiyet, mağrurdu okunan her ağıtta.
Musalla taşında ninni okumak caiz miydi peder?
Son ayininde güzel bir ilahi okudu kadın.
Topraklarına gözyaşı döküldü vakitsiz.
Şarkının küllerinden
efsane yarattı kendine dair.
Cennetinde çiçekler açtı,
En güzel şarkısını söyledi Irene çiçekleri.
En güzel şarkılar, tadı damakta bırakır hep.
Erken bitmeye mahkûmdur onlar.