kuyruğunu sallayan yorgun atın vaktinde gördüm yüzün hazin güzünü
kara bulutlar sarmalında nefesini arayan sıkışık yüreklerin görmeye çabaladığı günışığı
bak işte bir nota daha geçti, bir nota daha sonra bir gün bir ay bir insan bir sevda daha geçti
her sonu olan şeyin bir güzelliği var ki–basssssittir oradan yaşam yani
çıplak değilse ayakları çıplak değildir ya bir kadın yani bir insan olmanın has zarafeti
diz kapaklarını gıdıkladığım kıyıların dalgalar halinde fışkıran kahkahaları
azgın sular içinden kıyıya vuran rüzgarları doğallığın en insani yanı– hassssiktir oradan dalga yani
meltem içinde insanların başından geçiyor ölümün yüzü
benimse üstümde kasırgalar kopuyor gündelik cümleler içinde dahi anarken adını
sol kulağımdan işittiğim ömürlü kelimelerin sağ kulağımdan
fışkıran acıklı yankıları
insan doğası kendine aykırı. bu doğanın da en insani yanı -fassssittir oradan döngü yani.
gecenin sonrası sonu, günün sonu güneşin sonrası
sonraya bıraktığımız ömür yadigar bırakır pek acıyı
belki de her şeyi sona bırakmalı, sonra diye sanırken tüm sonları –kessssiktir oradan yarım yani yaşam
sen çal kalbimi baştan
mor deyince peşinden gelen menekşenin akışında içtim sıradanlığın günahını
dilim döndü, döndüğünce yapışmadı dilime sıradanlık
midem tutmadı bu olağan akışını kahırlarımın
en büyük yanılgım, en büyük yanılgımı yaşadığımdır
zaten yaşadığım da kahır dolu bir yanılgıdır
yaşam yanılgıdır,
ölüm yenilgidir bir kasırga gibi başımdan geçerken özensiz cümlelerle andığımda adını
belki de her şeyi sona bırakmalı, sonra diye sanırken tüm sonları
nasıl demişti yaşam kaldırınca kafasını ihtişamdan?
”la vida sueña la hegemonia”
kalmadı canım yaşamdan
yılların üstüme bin dünya
sen çal kalbimi baştan
Kahretsin yaşadığımız hayat ve yaşayamadığımız sevdalar etten meta
Yarım bırakılmış sözcükler tanımlar ömrümü halimiz itten better