Galatat

Dağhan Üçok

 

İskender’in Kılıcı

Efsaneye göre Frigyalılar kralsız kalmıştı. Fakat Telmissus şehrindeki (bugünki Fethiye) kahine göre, şehre kağnı ile girecek ilk kişi kralları olacaktı. Şehre kağnısıyla ilk giren köylü Gordias derhal kral ilan edildi. Bu hadisenin şerefine Gordias’ın oğlu kral Midas, kağnıyı Frig tanrısı Sabazios’a adadı ve çözülmez bir düğüm ile bağladı. Bir başka kahin, düğümü çözen kişinin Asya’nın hakimi olacağını bildirmişti. Büyük İskender şehre

Bir ara Türkiye’de uyduruk bir Osmanlıca rüzgarı vardı, hâlâ da biraz var; kulakta doğala özdeş limon aroması gibi bir tat bırakan komik kafe isimleri her yanı kaplamıştı: keyf-i şahane, derd-i bahane cinsinden Osmanlıca veya Osmanlı Türkçesi tamlamasından ziyade 90’ların sıkıcı pazar akşamı programı adlarına benzeyen isimler.

Bu muhafazakar cühela güruhu Osmanlı’yı da Osmanlıcayı da bilmez diye kaç kere yazdım. Osmanlı devletinin kendisi için kullandığı ve biraz da büyüklenme içeren bir tabir var: devlet-i ebed müddet yani sonsuz[a kadar] sürecek devlet. Bu da aslında Roma İmparatorluğu’nun kendisi için kullandığı civitas aeterna tabirinden aparma. Yazıcıya göre ise “Devlet ebed ve müddettir”. Ebed sonsuzluk demek, müddet süre, devlet malum: Devlet sonsuzluk ve süredir. Yazıcı yazılarına bu cümleyi fenni gübre serper gibi saçıyor. Üstelik yazıcı

Tecelli hem ses olarak hem anlamca çok güzel bir kelime. Arapça cilâ kökünden bir şeyin, ama özellikle soyut bir kavramın, daha da özellikle Tanrı’nın kendini göstermesi, belirmesi, ışıldaması, parlaması demek.