Anne beni kar
Bulutsu uğultular duyuyorum çocukluğumdan
Şehir bir beyaz suikastin ilk dakikaları
Kim ölecekse önce o sarksın uçurumdan
Beni İsa ile aynı kefeye koyan
İntihar propagandaları
Anne beni şehir
Çıkmaz sokakların endişe payı
Tehdit solukları nefesimi kesen
Evden çıkınca bakıştığım akasya ve kesik kesik öksüren
Papatyaları bileğinden incitir saçları salık, yüzü eğik
Gövdemi kustuğum tank
İş çıkışları yüreğimi unuttuğum çekmecede
bir silah erekte, planımı bozan
Anne beni ölüm
Durmadan fısıldar kulaklarımda pis bir ses tüm karanlığımı ısıran geveze yıldız ve yorganımda rahatsız gebe kadınlar
Bu ilk dışlanmış dölü sonbaharın
Sokakların ve heyecanın artık anlamı yok
Ben bahar olmadan çok ağlardım
Şimdi gözümün feri yok
Korkumu kendimden sürekli arakladım
Anne beni sen
Unutma, balona üfle
Bir tay gibi merakla depreşen gözlerimi
buluştur gökyüzüyle
Nasıl uçar kuşlar merak ederdim ya hep
Belki tanrıyı da görmüş olurum bu sebeple
Ancak takılırsam kancasına hayatın
beni kandırmasın kıyametle
Çocukluğumdan çok korktuğumu söyle anne
Bana çocukluğumdan çok korktuğumu
Kimliğimde değişen fotoğraf
Devlet katında reddedildiğim suretim
Anne beni unut
Ama önce eline bak
Yüzümü esir aldı attığın tokat.