Gündüzün çamaşırlarını asıyorum geceye
nede olsa benim gündüz ve gecem
birbirine taşınalı çok oldu.
Kaldı ki penceremi de satışa çıkardım
Şimdi nereye baksam senden
haber getiren güvercinimi ararım.
Meğerse ben onu değil
o beni satışa çıkarmış.
Ve anladım ki öncelikler yüzünden
İncelikler de kayboluyor
Şimdi seni nerde bulabilirim?
Belki bir dere yatağında
Ya da dünyanın çıplak hüznünde
Kim bilir!
Ki ben her gece merhametin kıyısına oturup
erguvan şiirler diziyorum
gülüşünün kıyılarına .
Kıyıların ki,
durmadan beni orta çağ dogma
felsefesinde boğuyor.
Sevgilim ben felsefeden anlamam
hem felsefenin taşları değil
şiirler büklüm büklüm dükülse içime
anlatamam gülüşünün ederini
senin ördüğün yalnızlığın
dört köşeli boşluklarına serçe
parmağımın takılmasını;
yalan değil hiç sevemedim.
Neyse ki günün ışığı seğirtti,
çürümüş sesinin tanığı Alzheimer
kulağıma eğilerek
*çok şanslısın!
"Ben varım"